امامی میگوید:«ایران سرزمینی بیپایان است، با ریشههایی آنقدر ژرف که هر آنکس بر آن تاخته، سرانجام، جزئی از فرهنگش شده است.» کالوینو در همان لحظه ورود به مسجد شیخ لطفالله جذب محرابش میشود و درباره آن میگوید که چطور در این محراب نوعی ابدیت جریان دارد. بعد میگوید:« مقابل محراب میایستم و هرگز از تماشای آن خسته نمیشوم. همه آن چیزی را در خود دارد که از یک درگاه میتوان تصور کرد.» او در بناهای تاریخی قبل و بعد از اسلام ایرانی یک روح جستوجوگر میبیند و آن را با مخاطب درمیان میگذارد
