نواندیشی دینی در نقطهای حساس از تاریخ خود ایستاده است: یا باید به یک جریان صرفاً نظری تبدیل شود که برای نخبگان مینویسد، یا باید دلیرانه به درون خلأ معنایی نسل جدید قدم بگذارد. چالش اصلی، نه سنتگرایی است، نه رسانه، نه حتی نهاد دین؛ چالش اصلی، بازآفرینی امید و افق معنا برای انسانی است که با جهان تهیشده از امر قدسی روبهروست. اگر نواندیشی بتواند به تجربهی رنج و امید نسل امروز پاسخ دهد، نهتنها به حیات خود ادامه میدهد، بلکه به نیرویی برای احیای ایمان انسانی تبدیل خواهد شد؛ ایمانی رها از سلطه، آغشته به عشق، و همراه با آزادی.
