بارانهای بیامان، زندگی میلیونها نفر در پاکستان، کشمیر و هند را به کابوسی تلخ بدل کرده است؛ خانهها ویران شده، جادهها ناپدید گشته و مردمانی که دیروز در کنار هم زندگی میکردند، امروز آواره سیلاب شدهاند. کودکانی که باید در کوچهها بازی کنند، اکنون در آغوش مادرانشان به دنبال پناهی خشک میگردند و پیرانی که عمری زمین را آباد کرده بودند، در برابر خشم طبیعت بیدفاع ماندهاند. هر تصویر از این فاجعه، داستانی از اشک، اندوه و مقاومت است؛ گویی آب نه تنها دیوارها، بلکه خاطرات و امیدهای یک ملت را نیز با خود برده است. این روزها جنوب آسیا بیش از هر زمان دیگری در انتظار دستی برای یاری و نگاهی برای همدردی است.
