«میم مثل مادر» ادای دین ملاقلی‌پور به مادرش بود/ پس از هر سکانس پشت صحنه گریه می‌کرد

رسول ملاقلی‌پور، فیلم‌سازی بود که جنگ را نه برای حماسه، بلکه برای حقیقت روایت می‌کرد. حالا در سالروز تولدش، منوچهر محمدی از او می‌گوید؛ مردی که بعد از هر پلان «میم مثل مادر»، گوشه‌ای می‌رفت و بی‌صدا گریه می‌کرد.

به گزارش ایلنا، در یکی از روزهای داغ شهریور ۱۳۳۴، در دل کوچه‌های جنوب تهران، کودکی چشم به جهان گشود که بعدها قرار بود از دل خاک و خون، تصویر بسازد. تصویری از رنج، از مادری که نفس‌نفس می‌زند، از رزمنده‌ای که روی مرز مرگ و زندگی معلق مانده، از انسانی که جنگ را نه فقط با دوربین، بلکه با جانش تجربه کرده است. نامش رسول بود. رسول ملاقلی‌پور.

امروز، هفدهم شهریور، سالروز تولد فیلم‌سازی است که در ۵۱ سالگی رفت، اما صدای بلند و متفاوتش در سینمای ایران هنوز شنیده می‌شود. به همین مناسبت، سراغ یکی از همکاران نزدیک او در واپسین سال‌های زندگی‌اش رفتیم. منوچهر محمدی، تهیه‌کننده باسابقه سینمای ایران که دو فیلم مهم «میم مثل مادر» و «عصر روز دهم» را با ملاقلی‌پور کار کرد، در گفت‌وگویی، از پشت‌صحنه همکاری‌ها، از مردی خشمگین و بغض‌کرده، از شاعری در لباس یک جنگ‌جو، و از رسولی گفت که در خلوت، گریه می‌کرد. در ادامه متن این مصاحبه را می‌خوانید.