نمک یددار، نمک دریا و نمکهای رنگی؛ حقایق و تبلیغات کاذب
انجمن غدد درون ریز ایران در راستای عمل به تکالیف علمی و صنفی خویش قویا در مقابل گزاره ها و توصیه های شبه علمی و غیرعلمی مبنی بر جایگزینی نمک یددار با نمک های دریا و رنگی موضع گرفته و از مسئولان و دست اندرکاران حوزه سلامت درخواست اطلاع رسانی شفاف، گسترده و همچنین اقدامات عملی موثر در صیانت از سلامت هموطنان را دارد.
به گزارش ایلنا، در گذشته کمبود ید یکی از مشکلات مرتبط با سلامتی در ایران بوده و اولین بار انستیتو تغذیه ایران در سال ۱۳۴۸ در این زمینه بررسیهای ابتدایی را انجام داد و مشاهده کرد افراد زیادی در شهرهای مختلف ایران دچار کمبود ید و گواتر هستند و این کمبود مشکلات جسمی و عوارض عصبی مهمی را به دنبال دارد.
در سال ۱۳۶۰ بیمارستان طالقانی و مرکز تحقیقات غدد درونریز ایران تحقیقاتی انجام دادند و به این نتیجه رسیدند که مشکلات کمبود ید و گواتر جدی اهستند. از آن سال بررسیهای دامنه داری انجام و بالاخره در سال ۱۳۶۸ با کوشش و پیگیریهای وافر آقای دکتر فریدون عزیزی طرح یددار کردن تمام نمکهای طعامی که تولید میشوند اجرا گردید و ید دار شدن همه نمکهای کشور در سال ۱۳۷۳ اجباری شد. بدینوسیله از زمان فراگیر شدن تولید و مصرف نمک یددار تاکنون نه تنها شاهد کاهش گواتر در جمعیت کشور هستیم بلکه اختلالات ناشی از کمبود ید مانند مشکلات شنوایی و عقب افتادگیهای ذهنی مرتبط بشدت کاهش یافته و بهره هوشی کودکان به میزان قابل توجهی افزایش یافته است.