Жалғыз Аққу

Жалғыз аққу

Ертеде бір жігіттің ауылына бір қыз келіпті.

Жүзі күндей жарқырап, күлкісі самалдай нәзік еді. Оны көрген сәтте жігіттің жүрегі дүрсілдеп, жан дүниесін бұрын сезілмеген бір жылу тербетті.

Сол мезетте айнала күн де, жел де, теңіз де сиқырлы күйге енгендей болды.

Келесі күні жігіт сол кездескен жерге қайта барды.

Алайда қыз жоқ еді.

Көңілі құлазып, жүрегін мұң торлады. Сол мұңнан арылу үшін домбырасын қолына алып, ауыл сыртындағы теңіздің жағасына бет алды.

Толқынның баяу үні мен желдің сыбырында ол жүрек түкпіріндегі сезімін күйге қосып, ішкі толқынын домбыра тілімен жеткізеді. 

Сол сәтте көлге жалғыз аққу қоныпты.

Жігіт таңырқап қалды, өйткені...