Sylvia Witteman schijft over het dagelijks leven in columns die ze steevast aanduidt als ‘stukjes’. De associatieve uitweiding is haar fort, ze kent de geheimen van de onverwachte woordkeuze en zet bij de zelfspot graag even de turbo aan. Haar zelfportret in mozaïekvorm krijgt gaandeweg steeds meer diepte.
