«Λευκή πετσέτα» στο πρωτάθλημα

Η πραγματικότητα ήταν ήδη ζοφερή, κι ας κρυβόταν πίσω από μαθηματικές πιθανότητες που έδιναν μια ψευδαίσθηση ζωής στα όνειρα του Παναθηναϊκού. Η ελπίδα παρέμενε όρθια μόνο ως σύμβολο, όχι ως ουσία. Και στη Νέα Φιλαδέλφεια, μια κρύα νύχτα του Γενάρη, ήρθε ο οριστικός επίλογος. Έπεσε η ταφόπλακα και μαζί της θάφτηκε κάθε συζήτηση περί πρωταθλήματος, σχεδόν τέσσερις μήνες πριν από το τέλος της σεζόν.

Άραγε, πόσο πονάει τον κόσμο του Παναθηναϊκού αυτή η διαπίστωση, για έναν σύλλογο που άλλοτε δέσποζε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, που είχε μάθει να ζει στο φως και όχι στη σκιά; Για μια ομάδα που τώρα τρέχει λαχανιασμένη, όχι για την κορυφή, αλλά για να προλάβει το τελευταίο βαγόνι των πλέι οφ, προσπαθώντας απεγνωσμένα να γλιτώσει την απόλυτη ντροπή της απώλειας ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παναθηναϊκός γνωρίζει τέτοια πτώση, μα η φετινή εικόνα έχει μια επιπλέον, πιο βαριά ειρωνεία. Το μπάτζετ αυξήθηκε, το βιογραφικό του Ράφα Μπενίτεθ γέμισε προσδοκίες, οι δηλώσεις περί ενός καλύτερου αύριο που υποσχέθηκαν αναγέννηση, η πανάκριβη μεταγραφή Αντίνο, όλα μοιάζουν τώρα να τσακίζονται πάνω στο σκληρό, αμείλικτο παρόν. Ένα παρόν που, αντί για ελπίδα, γεννά θλίψη.

Και τι πρέπει να ανησυχεί περισσότερο; Η αμαχητί παράδοση στο αθηναϊκό ντέρμπι; Η εικόνα της ομάδας που μετά το 2-0 έμοιαζε να σβήνει σαν κερί που τελείωσε το φιτίλι του; Η παγερή απάθεια του Μπενίτεθ που κοιτούσε τον Γιόβιτς να σκοράρει σαν παρατηρητής μιας παράστασης στην οποία δεν ανήκει; Ή μήπως τα πράσινα όνειρα που μοιάζουν τώρα με παλιές, ξεθωριασμένες φωτογραφίες πεταμένες σε έναν κάδο, όπου σιγοκαίγονται σιωπηλά;

Το μέλλον, ναι, μπορεί να οικοδομηθεί, αλλά πάνω σε ποιες βάσεις; Πώς να πειστεί ακόμη κι ο πιο υπομονετικός φίλαθλος όταν στη Νέα Φιλαδέλφεια είδε όχι μόνο την ομάδα του να καταθέτει τα όπλα, αλλά και τον ίδιο τον προπονητή της να αφήνει να πέσει η λευκή πετσέτα; Ήταν ντροπιαστική η ήττα μετά από συνολική παραίτηση ενός συνόλου που ξέχασε τι σημαίνει να παλεύεις μέχρι το τέλος.