Περιδινήσεις

Η σημερινή Κεντροαριστερά και το σύνολο των εκδοχών της παραπέμπει σε ένα τοπίο με κινούμενη άμμο. Στελέχη πάνε κι έρχονται αναζητώντας μία διάσωση προσωπική. Ουδείς εκ των βασικών της πόλων ακόμα δεν είναι πειστικός για κυβερνητική εξουσία. Κατακερματισμός, ενδορήξεις και αναμονή σε σχέση με άλλους σχηματισμούς.

Κάποιος διαβάζοντας λίγο βαθύτερα τις διεργασίες δεν θα μιλούσε απλώς και μόνο για κρίση ταυτότητας ή για κρίση στρατηγικής. Εδώ θα εντόπιζε περισσότερο από όλα μία κρίση τοποθέτησης της εν λόγω πολιτικής γεωγραφίας στο σημερινό κομματικό σκηνικό. Πώς τοποθετείται, τι θέλει και σε ποιους απευθύνεται. Μπορεί τα παραπάνω ερωτήματα να ακούγονται απλοϊκά ή και σχηματικά. Αποτελούν όμως το σημείο εκκίνησης και την αφετηρία ακριβώς για να οικοδομηθούν όροι διαμόρφωσης ενός σοβαρού εναλλακτικού σχήματος.

Οι αντιπαραθέσεις σήμερα στην Κεντροαριστερά περισσότερο δίνουν την εικόνα ενός χώρου που έχει στραμμένα τα μάτια προς τα μέσα και όχι προς τις αγωνίες και τα αιτήματα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι πολυτέλεια μία τέτοια αντιπαράθεση και πολύ περισσότερο περιορίζει τη δυναμική και τις δυνατότητες. Οριοθετεί κάθε προοπτική. Ισως δεν γίνεται κατανοητό ή και σαφές – και αυτό αφορά όλους τους σχηματισμούς της Κεντροαριστεράς – πως μια παρατεταμένη εσωστρεφής κατάσταση που δεν θα δίνει ελπίδα στους πολίτες – τουλάχιστον κυβερνητική – θα βυθίσει για χρόνια και σε παρατεταμένη κρίση ύπαρξης τους εν λόγω χώρους. Πράγμα επιζήμιο και θεσμικά. Και προφανώς επειδή το πολιτικό κενό ποτέ ιστορικά δεν μένει ακάλυπτο.