Co roku cieszę się na finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Pamiętam, jak się to wszystko zaczynało, jak zaskoczyło i okazało się jakąś cudowną maszyną do robienia cudów. Tam, gdzie wzrok przyciągały bieda, choroba i smutek, Jurek Owsiak razem z ekipą rozpalili nawet nie lampkę, ale wielką latarnię nadziei. Zlatujemy się do tego światła, do ciepła i do coraz bardziej egzotycznej koncepcji, że być razem jest lepiej niż osobno. Dzięki Orkiestrze Jurka na jaw wychodzi, że potrafimy być zacnym społeczeństwem, otwartym na innych narodem.
