در نبود نظم اخلاقی پایدار، افراد بر پایۀ آنچه در لحظه درست به نظر میرسد تصمیم میگیرند. مکاینتایر این را «عاطفهگرایی» مینامد، یعنی داوریهای اخلاقی چیزی جز بیان ترجیح، نگرش یا احساس نیستند. این تلقی در جامعۀ سرمایهداری طبیعی جلوه میکند، چون خود سرمایهداری نیز بر پایۀ ترجیحات فردی مصرفکنندگان بنا شده است. یکی از پیامدهای زندگی در جامعهای فاقد اخلاقِ مشترک ناتوانی در حل اختلافات است. هیچ معیار عینیای برای اثبات درستی یا نادرستی یک دیدگاه وجود ندارد. در چنین شرایطی، فقط دو راه باقی میماند: اجبار یا فریب.
