Μήνυμα από την Π. Κυριακού
Οπως είναι φυσικό, και λογικό, το τέλος της πολύμηνης περιόδου αγωνίας για το αν «θα το κάνει ο Σαμαράς» (το κόμμα) βρίσκει το Μέγαρο Μαξίμου μπροστά στην ανάγκη να βρει τρόπους για να το αντιμετωπίσει ως πρόβλημα. Στο πλαίσιο αυτό, και πιθανολογώντας ότι υπάρχει παρασκηνιακή βοήθεια στο «νέο» κόμμα από τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, αποτιμήθηκε πως η καλύτερη αντιμετώπιση θα ήταν το «διαίρει και βασίλευε». Οπως το αν ο πρόεδρος Κυριάκος Α΄ έκανε ανοίγματα προς τον Κ. Καραμανλή πιθανότατα να διασπούσε το «μέτωπο» της συνεργασίας.
Μια πρώτη βολιδοσκόπηση υπήρξε προ εβδομάδων, από την αγαπημένη Ντόρα. Επισκέφθηκε τον Καραμανλή στο γραφείο του στην οδό Π. Κυριακού, αλλά έφυγε με άδεια χέρια – καθότι ο Καραμανλής, που έχει εδραιωμένη άποψη για τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Α΄, ξεκαθάρισε ότι δεν θα γίνουν φυσικά ποτέ φίλοι. Ούτε και συνεργάτες σε οτιδήποτε θα γίνουν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι στηρίζει εμπράκτως τον Σαμαρά στο εγχείρημά του. Φίλοι είναι, αλλά ως εκεί.
Το μήνυμα δεν λέω ότι προκάλεσε ενθουσιασμό και ρίγη συγκινήσεως στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά περιέργως θεωρήθηκε «θετικό». Και αποφασίστηκε πλέον να συνεχιστεί η για τα μάτια του κόσμου προσπάθεια (προσέγγισης) από τον ίδιο τον Κυριάκο Α’. Απόρροια αυτής της απόφασης ήταν η αναφορά του κατά την προ ημερών επίσκεψη στο Αιγάλεω, ως μια «γλυκιά» ανάμνηση, στο ότι το 2003 αναγορεύτηκε ως υποψήφιος της ΝουΔου εκεί, στα ίδια μέρη, κατά τη διάρκεια μιας προεκλογικής επίσκεψης του Κ. Καραμανλή.
Δάκρυσα. Εγώ, όχι εκείνος, από τη συγκίνηση…
Μακιαβελικό άνοιγμα
Γιατί δεν δάκρυσε ο Κυριάκος Α’; Γιατί προφανώς γνωρίζει – όπως και εγώ, πολύ καλά – τα συναισθήματα που τρέφει πολιτικά, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, ο πρώην πρωθυπουργός γι’ αυτόν. Το μοντέλο διακυβέρνησης που ακολουθεί και εφαρμόζει είναι για τον Κ. Καραμανλή εξοργιστικό. Η απόκλιση από τις βασικές ιδεολογικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας και η «πασοκοποίηση» του κόμματος, επίσης. Οι υποκλοπές ως πρακτική και εφηρμοσμένη πολιτική, αποτρόπαιη. Το κράτος δικαίου, οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, η διάχυτη διαφθορά, τα καρτέλ (ναι, τα καρτέλ!!!), αθροιζόμενα με όλα τα προηγούμενα, μπορούν να περιγράψουν καθαρά ποια είναι η θέση του πρώην πρωθυπουργού απέναντι στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.
Τα γνωρίζει αυτά ο Κυριάκος Α’; Θα ήταν ανόητο να πιστεύει κανείς ότι δεν έχουν φτάσει στ’ αφτιά του (εδώ «φτάνουν» άλλα κι άλλα). Αρα γιατί κάνει αυτά τα ανοίγματα προς τον Καραμανλή, δημοσίως, ενώ ξέρει ότι δεν μπορεί να περιμένει τίποτε από αυτόν; Γνώμη μου: για να τον εκθέσει στη βάση της ΝουΔου. Να τον ακυρώσει. Οτι να, εγώ του συμπεριφέρομαι με σεβασμό, κι αυτός στηρίζει έναν διασπαστή του κόμματος, τον Σαμαρά.
Μακιαβελικό. Δεν μου προξενεί καμία έκπληξη.
«Κράτα με να σε κρατώ»
Εκπληξη επίσης δεν μου προξενεί η απόπειρα της ΝουΔου να εμπλέξει το κόμμα ΕΛΑΣ – Τσίπρα στην τρομοκρατική ενέργεια της Θεσσαλονίκης, από την οποία έχασε τη ζωή της μια γυναίκα και τραυματίστηκαν αλλά πέντε άτομα. Ο φορτσάτος νέος γραμματέας, κανονικό παιδί, των πιο ακραίων κύκλων του κόμματος, ο Κ. Κυρανάκης, άδραξε από τα μαλλιά (κατόπιν σχετικών οδηγιών προφανώς) την «ευκαιρία» και ενημέρωσε τον ελληνικό λαό ότι «την πολιτική ένταση την πυροδοτούν όσοι διχάζουν τον ελληνικό λαό με ένα όνομα του Εμφυλίου.
Την πυροδοτεί αυτός που επαναφέρει τις ιδέες της Αριστεράς οι οποίες για 5 χρόνια που κυβέρνησε ευνόησαν τρομοκράτες και αποφυλάκισαν εγκληματίες». Αντέδρασε φυσικά έντονα το ΕΛΑΣ – Τσίπρα, και έτσι είδαμε για άλλη μία φορά την τακτική του «κράτα με να σε κρατώ, ν΄ ανεβούμε στο βουνό». Καθώς το κόμμα ΕΛΑΣ – Τσίπρα δεν «τσιμπάει» όσο θα περίμενε το Μέγαρο Μαξίμου, έτσι ώστε να τον στήσουν απέναντι τον αρχηγό, ως τον μπαμπούλα που μας απειλεί, είπαν να αξιοποιήσουν το αιματηρό τρομοκρατικό χτύπημα της Θεσσαλονίκης για να μαζευτεί – αγανακτισμένος – γύρω από το ΕΛΑΣ – Τσίπρα ο κόσμος της Αριστεράς, ο οποίος στέκεται ακόμη επιφυλακτικός με το εγχείρημα του αρχηγού.
Υπάρχει τσίπα; Οχι, στην πολιτική τουλάχιστον, μην την αναζητείτε. Είδος ουσιώδες εν ανεπαρκεία…
Κωδικός «Ενας από εμάς»
Πολλά κόλπα θα δούμε στην τρέχουσα προ-προεκλογική περίοδο που ατύπως έχει ξεκινήσει και που θα συνεχιστεί και μέσα στο καλοκαίρι – μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία επ΄ αυτού. Το… τάβλι του περασμένου Σαββάτου που έπαιξε σε κοινή θέα στη Νέα Σμύρνη ήταν μόνο η αρχή. Οι σαφείς οδηγίες του επικοινωνιακού επιτελείου να υποδυθεί τον προσηνή, φιλικό, τον «έναν από μας» περιλαμβάνουν αυτά τα happenings που στόχο έχουν μια καλή φωτογραφία για να «παίξει» μετά ως θέμα, στα social media, και να γίνει viral, κατά το κοινώς λεγόμενο. Ετσι, στο πλαίσιο αυτό, θα δούμε διάφορες «αμερικανιές». Τον Κυριάκο, ας πούμε, να παίρνει την κιθάρα από μουσικό του δρόμου και να τον συνοδεύει στο «Imagine» ή το «It’s a beautiful day». Τον Κυριάκο να κατεβαίνει στο μετρό του Συντάγματος και να παίζει πιάνο ένα πρωινό. Τον Κυριάκο να βγαίνει σε μια παραλία, στα Χανιά ας πούμε, και να παίζει ρακέτες, beach volley, πόλο. Τον Κυριάκο να επισκέπτεται έναν υπαίθριο χώρο με σκάκι και να παίζει μια παρτίδα – τέτοια ωραία.
Για πραγματική πολιτική, άλλη φορά. Τώρα δεν είναι η ώρα…
«Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα»
Σε μια εποχή όπου όλοι έχουν μια άποψη για το τι πάει συνεχώς λάθος σ’ αυτή τη χώρα και δεν μπορεί να ορθοποδήσει, το βιβλίο του γνωστού τραπεζίτη Μιχάλη Σάλλα «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα» και υπότιτλο «Τι θα μπορούσε να διορθωθεί» δεν συμβάλλει απλώς στη δημόσια συζήτηση. Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μια σημαντική προσπάθεια να τεθεί η συζήτηση αυτή εκεί που πραγματικά πρέπει: στο πώς φτάσαμε ως εδώ. Λακωνικό ύφος, στοιχεία, πάμπολλα στοιχεία, τεκμηρίωσης και μια ερμηνεία των γεγονότων που πιθανόν να αιφνιδιάσει εκείνους που επιδερμικά προσεγγίζουν την πραγματικότητα, δίνουν στο βιβλίο χαρακτήρα αληθινού ντοκουμέντου. Γι’ αυτό και του παραδίδω σήμερα τον χώρο της σαββατιάτικης πρότασης της στήλης.
Ο πολύπειρος τραπεζίτης, με οξύνοια, γνώση εκ των ένδον και εμπειρία μιας ζωής στα κοινά, διατείνεται στο βιβλίο του, χωρίς να χαρίζεται σε πρόσωπα και καταστάσεις, ότι η ελληνική κρίση δεν προέκυψε ως «ένα ξαφνικό ατύχημα» αλλά ήταν το αποτέλεσμα δεκαετιών συσσωρευμένων αδυναμιών. Κατ΄ εκείνον, οι αιτίες της κρίσης πρέπει να αποδοθούν στην περιορισμένη παραγωγική βάση, τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, το πελατειακό κράτος, τη δημοσιονομική χαλάρωση για πρόσκαιρους πολιτικούς λόγους, τη διαρκή εξάρτηση της χώρας από τον διεθνή δανεισμό κ.λπ.
Τεκμηριώνει δε τη θέση του με στοιχεία που αντλεί για ένα διάστημα 55 ετών – από το 1970 ως τις μέρες μας. Και είναι ενδεικτικό της αντικειμενικότητας με την οποία στηρίζει τις θέσεις του το γεγονός ότι δεν χαρίζεται ούτε στην περίοδο Κ. Σημίτη. Οπως γράφει, «η Ελλάδα πέτυχε ονομαστική σύγκλιση με την Ευρώπη, αλλά όχι πραγματική παραγωγική σύγκλιση. Η ένταξη στο ευρώ έγινε χωρίς την αναγκαία παραγωγική προετοιμασία και προσαρμογή, με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει σταδιακά ανταγωνιστικότητα». Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις
Αθενς Bookstore.