Τη… φάγαν’ τα συμφέροντα
Δεν έφταναν όλα τα άλλα, η Δημοκρατία στην Ελλάδα υπέστη τώρα ένα ακόμα βαρύ πλήγμα: με ένα προφανώς οργανωμένο σχέδιο που εκτελέστηκε με την ακρίβεια… κούκου που πετάγεται από ελβετικά ρολόγια και κρώζει την ώρα, ντόπια και ξένα κέντρα, όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, στέλνουν στον γκρεμό το κόμμα που με περισσή ανιδιοτέλεια, δίχως προσωπική φιλοδοξία, γεννήθηκε στις στάχτες μιας τραγωδίας που δεν χωρά ο νους του ανθρώπου. Το σύστημα «τελείωσε», με συνοπτικές διαδικασίες την, όνομα και πράγμα, «Ελπίδα» της Καρυστιανού. Ελπίδα που χτίστηκε σε ό,τι απέμεινε από εκείνα τα τραγικά παιδιά στα Τέμπη, στον ανείπωτο πόνο των δικών τους, στον θρήνο μιας ολόκληρης χώρας, που οι εξοργιστικά άδικοι θάνατοί τους θα τη στοιχειώνουν για χρόνια.
Η ηρωική Καρυστιανού δεν φοβήθηκε με ποιους θα τα βάλει, για να αλλάξει την Ελλάδα. Ηταν αποφασισμένη και καλά προετοιμασμένη γι αυτό: δηλώνει έτοιμη να κυβερνήσει. Ηταν το μεγάλο λάθος της: «Ξύπνησε» τους εχθρούς της, αντί να τους αφήσει σε λήθαργο· όταν κατάλαβαν τι τους περιμένει, συνειδητοποίησαν τον κίνδυνο που μέρα με τη μέρα φούντωνε και πολύ γρήγορα θα απειλούσε να τους κάψει. Την ασυγκράτητη δύναμη που συνάρπαζε με τις βαθιές γνώσεις, τον οραματικό λόγο και τις ιδέες της, με το συγκροτημένο, ξεκάθαρο, δομημένο πλήρες σχέδιό της για το μέλλον αυτού του τόπου και του λαού του· που αντιπροσώπευε τεράστιο κίνδυνο για όλους όσοι νέμονται – φανερά και μη – την εξουσία.
Κατάλαβαν ότι επρόκειτο για μάχη επιβίωσης, με μια γυναίκα που με το πάθος, τη δύναμη του λόγου και της πολιτικής της σκέψης, μπορούσε να σαγηνεύει τα πλήθη, εντελώς άσχετα από την τραγωδία που πάνω της έχτισε το κόμμα της· και που όπως δυνάμωνε, πλησίαζε η τελική μάχη με την πρώην «μάνα των Τεμπών» και τον λαό πίσω της να την ακολουθεί τυφλά στην επανάσταση. Ηταν δυνατόν να το αφήσουν να συμβεί; Εκαναν, λοιπόν, ό,τι είχαν να κάνουν: έπνιξαν την «Ελπίδα» της Ελλάδας πριν προλάβει να ριζώσει.
Πρώτα, κατάφεραν να την αποκόψουν – αν είναι δυνατόν, από όλους τους τραγικούς συγγενείς των θυμάτων – ποιος ξέρει με τι τρόπους. Συνέχισαν με το να καταφέρουν να την εμφανίζουν, ως άσχετη, μη ικανή να βάλει δύο σοβαρές προτάσεις στη σειρά για το τι και πώς θέλει να κάνει. Και κατέληξαν με το θανατηφόρο χτύπημα: όχι μόνον να φεύγουν από δίπλα της ο ένας μετά τον άλλο· πολλοί από εκείνους που ξεκίνησαν μαζί της τον αγώνα τον καλό, αλλά πολλοί εξ αυτών δημοσίευσαν και ένα κείμενο «πολιτική-δολοφονία» για την αγνή αγωνίστρια, που πλέον ανεβαίνει, μόνη σχεδόν, τον Γολγοθά της. Και, κάθε μέρα, φεύγουν κι άλλοι καταγγέλλοντας ένα «προσωπικό» κόμμα. Μα τι περίμεναν; Μήπως να ασχοληθούν με κάτι που να το κατέχουν λίγο;
Λοιπόν, φτάνει, ε; Γιατί υπάρχει και ένας κίνδυνος που μοιάζει μεν αδιανόητος, ενώ δεν είναι – έχει προκύψει ξανά από τέτοιας μορφής κείμενο. Οπότε, για να μην υπάρξει παρεξήγηση όσων προηγήθηκαν να λεχθεί ρητά: μην τα πάρει κανείς τοις μετρητοίς, ε; Δεν είναι δυνατόν!
Συμφέροντα υπάρχουν. Και παρεμβαίνουν – έτσι γίνεται, καλώς ή κακώς, παντού στις Δημοκρατίες. Που είναι μεν ατελή πολιτεύματα αλλά, όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, δεν ήξερε κανένα καλύτερο. Δεν υπάρχουν ίσως αλλού. Στις δικτατορίες τύπου Πούτιν ή Ερντογάν, είτε προσκυνούν τον ένα που είναι όλα δικά του, είτε τα κεφάλια τους… αποχαιρετούν τους ώμους τους.
Ομως, η ισχύς δεν αρκεί για τέτοια «συμφέροντα»· απαιτούνται θέληση, ικανότητες, μυαλό. Θα ήταν, λοιπόν, αντίφαση να ασχοληθούν καν με την Καρυστιανού που μεγαλοπιάνεται, ενώ αυτοϋπονομεύεται καθημερινά σε κοινή θέα. Τα όποια πραγματικά συμφέροντα, αν ήταν να ασχοληθούν, έτσι που λειτουργεί, μάλλον θα ήταν για να τη διασώσουν. Το γιατί, ας το απαντήσει έκαστος μόνος του…