ما به حیث تاریخی مردمانی عاطفی و تخیلی هستیم و آمادگی فراوانی داریم که بر اساس همین دو متغیر زندگی کنیم و آمادگی چندانی برای زندگی عقلانی و مرتبط با واقعیت نداریم. زعمای قوم باید در یک کلانپروژه در فکر تدوین سیاست و سیاستگذاریهایی باشند که چشمانداز روشنی را برای جامعه پیش چشم میآورد. بزرگی در مورد فرهنگ ایرانی میگفت: «عشق عسل است، اما ما به قند خون مبتلا هستیم.» برای مردم ما که قرنها زیر سایه سنگین تخیل و عاطفه زندگی کردهاند، تمرکز بیش از حد بر عاطفه و تخیل، راهبرد زیانباری است.
