Προκλήσεις

Την ώρα που ο Τσίπρας θα εμφανίζεται στη συμπρωτεύουσα για να παρουσιάσει τις προγραμματικές θέσεις της ΕΛΑΣ (στις 2 Σεπτεμβρίου για πρώτη φορά, γιατί θα υπάρξει και δεύτερη), το ΠΑΣΟΚ θα βάζει τις τελευταίες πινελιές για τον παγκρήτιο εορτασμό της 3ης του Σεπτέμβρη.

Για την Αμαλίας, ο φιλόδοξος στόχος των φθινοπωρινών της μαχών είναι να πιάσει ένα νούμερο με 2 μπροστά στα γκάλοπ, ώστε να αυτοσυστήνεται σαν την αξιωματική αντιπολίτευση που έρχεται για να τα πάει καλύτερα απ΄ τα κόμματα που κατείχαν αυτά τα έδρανα στη γαλάζια επταετία. Για την υπάρχουσα μείζονα αντιπολίτευση, πάλι, με την αρχή της νέας πολιτικής σεζόν, πρέπει να ανακαταληφθεί η δεύτερη δημοσκοπικά θέση, προκειμένου η Χαριλάου Τρικούπη να ανακτήσει το πλεονέκτημα στην ευρύτερη Κεντροαριστερά.

Βέβαια, υπάρχουν κι άλλες προκλήσεις για τα επιτελεία, ελασίτικο και πασοκικό. Το πρώτο χρειάζεται να ανακοινώσει ένα πρόγραμμα το οποίο δεν θα διαβαστεί από κοινή γνώμη και αντιμάχους σαν «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης 2.0». Το δεύτερο, να πείσει όσους το παρακολουθούν πως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένα κόμμα που μπορεί να γράψει καλά νούμερα μόνο στη γενέτειρα του αρχηγού του.

Παγίδα

Ταυτόχρονα, αμφότερα θα κληθούν να διαχειριστούν εκείνη την κατηγορία στελεχών τους που δεν επιθυμούν η διαμάχη μεταξύ των δύο πολιτικών δυνάμεων να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας μετεκλογικής τους συμπόρευσης, εφόσον το αποτέλεσμα της εθνικής κάλπης το υποδείξει.

Αυτούς ανάμεσά τους, δηλαδή, που πιστεύουν πως η Δεξιά θα εκδιωχθεί μόνο αν συνεργαστούν. Οσοι αγωνιούν περισσότερο για τη μεγάλη εικόνα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου – αντί για τις εκλογικές επιδόσεις κάθε κόμματος ξεχωριστά – αποτελούν εσωκομματικό πρόβλημα, μια κι η ρητορική τους δεν ενισχύει αποκλειστικά το στρατόπεδό τους στον πόλεμο για την κεντροαριστερή εκλογική δεξαμενή.

Η πραγματική παγίδα, ωστόσο, είναι άλλη: ο ανταγωνισμός ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ δεν φαίνεται να κάνει κάποιο κόμμα καλύτερο προς το παρόν. Γιατί προσπαθούν να ξεπεράσουν το ένα το άλλο, αλλά κανένα δεν αγωνίζεται να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό. Η μεν Συμπαράταξη αντιγράφει χωρία από τις πράσινες προτάσεις. Το δε Κίνημα συριζίζει, κοπιάροντας τα τσιπρικά ντεσιμπέλ. Ούτε η μία, ούτε το άλλο, όμως, ακολουθούν έναν δικό τους πολιτικό δρόμο. Ετεροκαθορίζονται, άρα κινδυνεύουν εξίσου να τους αφήσει πολύ πίσω ο ισχυρότερος αντίπαλός τους.