Πουτινοποίηση
Tον περασμένο Σεπτέμβριο, ο γνωστός αρθρογράφος των Financial Times Γκίντεον Ράχμαν έγραψε ένα άρθρο όπου – με σχηματικούς ασφαλώς όρους – χώριζε σε τέσσερις κατηγορίες τους παρατηρητές των πολέμων στη Γάζα και την Ουκρανία. Ηταν οι φιλο-ισραηλινοί και φιλο-ουκρανοί, παλιότερα γνωστοί ως νεοσυντηρητικοί, που θεωρούν ότι οι δύο αυτές δημοκρατίες δέχονται επίθεση και άρα χρειάζονται στήριξη. Οι φιλο-ουκρανοί και φιλο-παλαιστίνιοι, που βλέπουν τις κρίσεις μέσα από το πρίσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεωρούν ότι η Ρωσία και το Ισραήλ ευθύνονται για σφαγές αθώων και εγκλήματα πολέμου. Οι φιλο-ρώσοι και φιλο-ισραηλινοί, με βασικό τους εκπρόσωπο τον Βίκτορ Ορμπαν, που δεν μπορούν να κρύψουν τον θαυμασμό τους για τους αυταρχικούς ηγέτες. Οι φιλο-ρώσοι και φιλο-παλαιστίνιοι, ένα είδος παρεμπιπτόντως που ενδημεί στην Ελλάδα, οι οποίοι διακρίνονται συνήθως από αντισημιτισμό.
Ο ίδιος ο Ράχμαν έγραψε ότι αρχικά ανήκε στην πρώτη ομάδα, με το μακελειό στη Γάζα όμως μετακινήθηκε στη δεύτερη (όπου τοποθετείται και η αφεντιά μου). Η επέμβαση στη Βενεζουέλα έρχεται να μπερδέψει λίγο τα πράγματα και ο λόγος ακούει στο όνομα Τραμπ. Ξαφνικά οι φιλο-ουκρανοί χωρίζονται κι αυτοί σε δύο κατηγορίες, αυτούς που καταδίκασαν την επέμβαση κι εκείνους που την υποστήριξαν. Οι πρώτοι δεν έχουν πρόβλημα να εξηγήσουν τη στάση τους. Ηταν, είναι και θα είναι με την πλευρά του διεθνούς δικαίου, άρα αντιτάσσονται σε όποιον το παραβιάζει. Εχουν διαβάσει επίσης ιστορία και ξέρουν ότι κατά κανόνα η βία δεν φέρνει δημοκρατία, αλλά χάος. Ανησυχούν, τέλος, για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος και με ποια κριτήρια θα επιλεγεί.
Οι δεύτεροι, μεταξύ των οποίων και οι περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες, προσπαθούν να συμβιβάσουν την ανάγκη να κολακέψουν τον Τραμπ, ή αυτούς που κολακεύουν τον Τραμπ, με την αντίφαση που συνιστά η καταδίκη του εισβολέα στην περίπτωση της Ουκρανίας και η υποστήριξή του στην περίπτωση της Βενεζουέλας. Μα ο Μαδούρο ήταν ένας αποτρόπαιος δικτάτορας, λένε. Σωστό: μόνο που ο Πούτιν είναι ένας ακόμη πιο αποτρόπαιος δικτάτορας και παρ’ όλα αυτά το ίνδαλμά τους και υποστηρικτής του βενεζουελάνικου λαού, ο πρόεδρος Τραμπ ντε, τηλεφωνιέται κάθε τόσο μαζί του και συντονίζουν τις πορείες τους. Οπως έγραψε εύστοχα o Tζούλιαν Μπόργκερ στην Guardian, η αμερικανική εξωτερική πολιτική σταδιακά «πουτινοποιείται».
Ο έλληνας Πρωθυπουργός πρόσθεσε μια δική του πινελιά στη συζήτηση, τονίζοντας ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Ο άνθρωπος μπορεί πράγματι να είχε δουλειά το Σαββατοκύριακο, ελπίζουμε όμως όταν έρθει αυτή η στιγμή να μας ενημερώσει, η άποψή του μπορεί να έχει αποφασιστική σημασία σε μια αυριανή εθνική κρίση όπου θα επικαλεστούμε το διεθνές δίκαιο.
Οσο για τους putinistas που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καταγγέλλοντας την παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Βενεζουέλας, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.