«Στα αραμαϊκά, αδελφές μου!»

Από όλη τη φιλολογία για το εκκολαπτόμενο κόμμα Καρυστιανού συγκρατώ το πιο σημαντικό: την καθοδήγηση της γερόντισσας μοναχής που εκφράζεται στα αραμαϊκά!

Ερώτημα. Επειδή δεν ξέρω κανέναν που να μιλάει ή να καταλαβαίνει τα αραμαϊκά, πώς είμαστε βέβαιοι για την ορθότητα της καθοδήγησης;

Ακόμη χειρότερα. Πώς ξέρουμε ότι αυτό που ακούμε είναι όντως αραμαϊκά, έστω αμετάφραστα, κι ότι η γερόντισσα δεν μας δουλεύει;

Φυσικά, αυτά είναι δικές μου απορίες. Στις οποίες υποθέτω η κυρία Καρυστιανού διαθέτει ασφαλείς απαντήσεις. Δεν πας να φτιάξεις κοτζάμ κόμμα σε γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις.

Και μάλιστα στέρεες απαντήσεις που θα της επιτρέψουν να αναφωνήσει ως άλλη Ιρίνα στις «Τρεις Αδελφές» του Τσέχοφ:

– Στα αραμαϊκά, αδελφές μου, στα αραμαϊκά!

Ανεξάρτητα πάντως από τη γλώσσα επικοινωνίας, είμαι βέβαιος ότι οι προοπτικές του νέου κόμματος ανοίγονται λαμπρές.

Είναι το σωστό κόμμα στη σωστή χώρα.

Μόνο σε μια χώρα όπου ένα 20% είναι έτοιμο να χάψει τα πάντα και το αντίθετό τους μπορούν κάποιοι να πειστούν ότι μια κυρία θα φτιάξει ένα κόμμα που θα φέρει κάθαρση παντού («Μέτρημα», «ΤΑ ΝΕΑ», 24/12).

«Πολλοί πολιτικοί πρέπει να λογοδοτήσουν, έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς με τους παλιούς πολιτικούς» επεσήμανε η ιδρύτρια του νέου κόμματος (Μαρία Καρυστιανού, συνέντευξη Kontra, 6/1).

Εχοντας μάλιστα εξηγήσει ότι το κόμμα «θα γίνει στη σωστή στιγμή με σημαία τη δέσμευση περιουσιών διεφθαρμένων πολιτικών» (δηλώσεις της ίδιας, «Εστία» και «Documento», 28,12). Ή έστω δεσμεύοντας τις περιουσίες παλιών πολιτικών με τους οποίους το νέο κόμμα έχει τους «ανοιχτούς λογαριασμούς».

Εντελώς πρόσφατα πάντως δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» επιστολή ειδικού με τον χρήσιμο τίτλο «Η κοινωνική διάσταση της αύξησης των ψυχικών διαταραχών» (7/1).

Και η οποία καταλήγει:

«Η αύξηση των ψυχιατρικών διαταραχών αντανακλά όχι μόνο ατομικές ευαλωτότητες αλλά και τις προκλήσεις των σύγχρονων κοινωνικών συνθηκών».

Αυτά τα πράγματα είναι σίγουρα γνωστά σε όποια «ολιστική παιδίατρο» και «πιστοποιημένη σύμβουλο θηλασμού» υπηρετεί με επιστημονική συνέπεια την «κβαντική ιατρική» και τη «νευροανάδραση» (paidiatros-karistianou.gr).

Αλλωστε μη νομίζετε ότι οι εμπειρογνώμονες που πουλούσαν ξυλόλιο, εξαφανισμένα βαγόνια κι άγνωστους νεκρούς είναι λιγότερο «κβαντικοί επιστήμονες».

Κάθε άλλο! Και για να έχουμε καλούς ανοιχτούς λογαριασμούς, τέτοιοι επιστήμονες τα κβαντικά τα παίζουν στα δάχτυλά τους ευκολότερα κι από τα αραμαϊκά.

Για όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν είμαι βέβαιος ότι το μέλλον του νέου κόμματος προμηνύεται λαμπρό.

Με ένα κενό. Τι είναι αυτό το νέο κόμμα με το λαμπρό μέλλον; Παρατηρώ έναν εκνευρισμό στην ομήγυρη.

Εως τώρα ξέραμε ότι υπάρχει κάτι που λέγεται «κίνημα των Τεμπών» και θα ρίξει τον Μητσοτάκη σε πλατείες και σταυροδρόμια διότι το πολιτικό σύστημα και το καθεστώς που συντηρεί είναι αφόρητο. Χάλια μαύρα.

Αυτό το κίνημα λοιπόν ήταν στην αρχή κάτι σαν «αριστερό» και περίμενε τον Τσίπρα να το πάρει στα χέρια του για να το κάνει μεγάλο.

Μετά όμως χάλασε το λογισμικό με τα ξυλόλια και τις πυρόσφαιρες, σε σημείο που το κίνημα άρχισε να παθαίνει κάτι ακροδεξιά φάλτσα. Κι επειδή «αριστερό κίνημα με ακροδεξιά φάλτσα» δεν έχει εφευρεθεί ακόμη, οι όποιοι ενδιαφερόμενοι κατέληξαν ότι μάλλον πρόκειται για κάποια νέα εκδοχή ψεκασμένων.

Δεν είναι κακή ιδέα. Αν μη τι άλλο εξηγεί και τις λαμπρές προοπτικές του νέου κόμματος.

Δεν εξηγεί όμως κάτι άλλο. Την αφέλεια; Τη βλακεία; Την επιπολαιότητα; Την απλή ανοησία;

Δεν εξηγεί την ευκολία με την οποία διάφοροι σουλατσαδόροι συμπολίτες μας πίστεψαν κατά καιρούς ότι βρήκαν ένα κόμμα να ακουμπήσουν.

Διότι πάνω από όλους τους σχεδιασμούς βασιλεύει η αδημονία κι η ανυπομονησία των ασήμαντων ανθρώπων να παίξουν ρόλους που ουδείς τους έχει υποσχεθεί και για τους οποίους ουδείς τους προορίζει.

Μόνο και μόνο η ιδέα ότι μια κυρία επειδή υπέστη μια βαριά απώλεια μπορεί να αποτελέσει το όχημα που θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό κινείται στα όρια της λογοτεχνικής παραγωγής του Νταν Μπράουν. Αλλωστε κι εκεί έχουν πάρε-δώσε με αραμαϊκά.

Οχι βεβαίως επειδή η κυρία δεν έχει δικαίωμα να προσπαθήσει. Κάθε άλλο. Η δημοκρατία μας επιτρέπει όλες τις φιλοδοξίες, ακόμη και τις πιο παράλογες. Αρκεί να κινούνται στα όρια του νόμου.

Θα δούμε λοιπόν τι θα πετύχει. Αλλά το ερώτημα δεν αφορά την ίδια.

Αφορά όσους πίστεψαν ότι ανοίγεται μια ευκαιρία μπροστά τους. Από τον Φαραντούρη, τον Καραχάλιο, τον Αρβανίτη ή τον Μαργαρίτη (όχι τον τραγουδιστή…) έως ακαδημαϊκούς όπως ο Κοντιάδης. Δεν αποκλείω ακόμη και κόμματα της αντιπολίτευσης να υπολόγιζαν σοβαρά στο «κίνημα των Τεμπών».

Δεν βγάζεις νόημα διότι δεν υπάρχει κανένα νόημα.

Μιλάμε απλώς για ένα ακροατήριο σε παράκρουση που περιμένει «να πέσει ο Μητσοτάκης» όπως πέσει κι ας πέσει όποιος κι αν τον ρίξει.

Πρώτα θα τον έριχνε ο Τσίπρας, μετά ο Κασσελάκης, ύστερα ο Σαμαράς ή η Καρυστιανού με τα Τέμπη, λίγο πριν αναλάβουν τη δουλειά το Predator, τα αγροτικά μπλόκα και ο ΟΠΕΚΕΠΕ…

Επειδή όμως οι σωτήρες μάλλον αρχίζουν κι εξαντλούνται χωρίς το ποθητό αποτέλεσμα, είναι η αδημονία που παίρνει το πάνω χέρι.

Και το ζητούμενο παρασέρνεται σε όλο και πιο αμφιλεγόμενα μονοπάτια.

Νομίζω δηλαδή ότι κάποιοι πίστεψαν πως τα Τέμπη και η ηγερία τους θα επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συγκίνηση και την έξαρση του 2015 που παραλίγο να καταστρέψουν τη χώρα.

Θα δούμε αν θα επαληθευτούν.

Αλλά έως τότε ας βρούμε καλού-κακού ένα φροντιστήριο αραμαϊκών να μπορούμε να συνεννοούμαστε.