Μια εικόνα χίλιες λέξεις

Βλέποντας τη φωτογραφία με τον ωρυόμενο Μάριο Ηλιόπουλο η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό είναι πως δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν ανεγκέφαλο χούλιγκαν. Είναι εικόνα αυτή για πρόεδρο μιας εκ των μεγαλύτερων ομάδων της Ελλάδας; Ο Ντάνι Μάκελι, εκ των κορυφαίων διαιτητών της Ευρώπης, τον κοιτούσε αποσβολωμένος, ίσως γιατί προσπαθούσε να επεξεργαστεί τον ρόλο που είχε ο συγκεκριμένος άνθρωπος στον αγώνα. Τι ακριβώς ήταν; Φανατικός οπαδός, ιδιοκτήτης της ομάδας, μπράβος;

Οταν οι οπαδοί βλέπουν τέτοιες συμπεριφορές περιμένει κανείς απ’ αυτούς να είναι διαφορετικοί; Τι ήταν επίσης αυτή η δήλωση «μέχρι σήμερα τους έχω δείξει ότι όταν λέω κάτι γίνεται». Απειλή, προειδοποίηση, υπενθύμιση;

Ας του πει κάποιος επίσης πως σε καμία σοβαρή ομάδα του εξωτερικού δεν υπάρχουν πρόστιμα και μπόνους ύστερα από ήττες και νίκες. Αυτά συνέβαιναν στις προηγούμενες δεκαετίες. Τι σημαίνει πρόστιμο ύστερα από ήττα; Ποιος έχει δικαίωμα να τιμωρήσει έναν αθλητή που ηττάται; Εκτός κι αν θεωρείται τόσο βέβαιη η νίκη. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο αλλάζει ρότα η κουβέντα και δεν ξέρω πόσοι θα ήθελαν να συμμετάσχουν. Οι αθλητές είναι επαγγελματίες, έχουν υπογράψει συμβόλαια με συγκεκριμένες αμοιβές, με υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα.

Να θυμίσει επίσης κάποιος στον Μάριο Ηλιόπουλο αλλά και σε όλους τους εκπροσώπους των ομάδων που διεκδικούν αυτή τη στιγμή τον τίτλο πως το πρωτάθλημα έχει πολύ δρόμο ακόμα και δεν κρίνεται ούτε από το προχθεσινό αλλά ούτε από το επόμενο αποτέλεσμα. Βέβαια υπάρχουν δύο στοιχεία που οιδηματοποίησαν τον εγωισμό των πρωταγωνιστών. Το πρώτο έχει σχέση με τις πρόσφατες επιτυχίες των ελληνικών ομάδων στα Κύπελλα Ευρώπης. Κάποιοι νομίζουν πως μεγάλωσαν, πως έγιναν Ρεάλ και Μπαρτσελόνα μαζί και προσπαθούν να επιβάλουν τα θέλω τους. Το δεύτερο έχει σχέση με το χρήμα που μοιράζει η UEFA στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Και για να το διεκδικήσεις πρέπει να συμμετέχεις και για να το κάνεις αυτό πρέπει να νικήσεις πρώτα εδώ, στη ζούγκλα. Είναι πολλά τα λεφτά Αρη…