Ασπίδες
Η μία κρίση προστίθεται πάνω στην άλλη και όλες μαζί έχουν γίνει ένα κουβάρι. Εχουμε και λέμε: η γεωπολιτική κρίση στον Περσικό, λόγω του πολέμου· έπειτα, η ενεργειακή κρίση, την οποία προκαλεί ο πόλεμος· τέλος, η διαρκής κρίση στις ευρωαμερικανικές σχέσεις, εξαιτίας της εξωφρενικής προσωπικότητας του προέδρου Τραμπ. Αυτό καλούνται να εξισορροπήσουν οι ηγέτες της Ευρώπης στις συνόδους των ημερών. Από τη μία, είναι τα ευρωπαϊκά συμφέροντα, τα οποία εκ των πραγμάτων είναι μεταβαλλόμενα, αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται από 27 κράτη-μέλη. Από την άλλη, η διατήρηση μιας λειτουργικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες η Ευρώπη έχει ανάγκη για την ασφάλειά της. Και θα εξακολουθεί να τις έχει ανάγκη για καιρό ακόμη, διότι η αμυντική ανεξαρτησία δεν ανακτάται από τη μια μέρα στην άλλη. Με άλλα λόγια, και η προσπάθεια της Ευρώπης να κρατάει ικανοποιημένο τον Τραμπ εντάσσεται στα δικά της συμφέροντα.
Η άσκηση εξισορρόπησης των συμφερόντων της, που καλείται να εκτελέσει η Ευρώπη, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο, εξαιτίας της χυδαιότητας του Ντόναλντ Τραμπ. Θα μου πείτε, τι μπορεί να γίνει, αφού είναι το φυσικό του; Την παράγει ο οργανισμός του και την αποβάλλει διά του στόματος. Σύμφωνοι, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. Ο πρόεδρος Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο χωρίς να ρωτήσει κανέναν από τους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επρόκειτο μάλιστα για το είδος του πολέμου που δεν τον ξεκινάς, αν δεν είσαι αποφασισμένος να τον τελειώσεις. Οπως έχουμε όλοι καταλάβει, τώρα που ο πόλεμος περνά στη δύσκολη και επικίνδυνη για τον επιτιθέμενο φάση του, ο πρόεδρος καταλαβαίνει ή, μάλλον, του περνά από τον νου για πρώτη φορά η σκέψη: «Ρε συ, μήπως έκανα πάλι μ@λ@κί@;» Και, επειδή ως προσωπικότητα είναι η τυπική περίπτωση κακοήθους ναρκισσισμού, την αποτυχία που βιώνει την εκφράζει ως επιθετικότητα. Την επιθετικότητα με την οποία ζητάει από τους συμμάχους, που τώρα θυμήθηκε, να στείλουν πλοία στο Ορμούζ για την προστασία της ναυσιπλοΐας. Υπό την απειλή μάλιστα ότι, αν δεν βοηθήσουν, θα υπάρξουν αντίποινα στο ΝΑΤΟ. Υπό άλλες, ιδανικές συνθήκες, η κατάλληλη απάντηση θα ήταν «GFY», κατά την προσφιλή στην αμερικανική νεολαία συντομογραφία (go fuck yourself). Οι συνθήκες της πραγματικότητας όμως είναι τελείως ανώμαλες.
Υπό το πρίσμα ενός τόσο δεινού διλήμματος για την Ευρώπη, δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τη σκοπιμότητα της πρότασης, που αποδίδεται στην Κάγια Κάλας, για επέκταση της ευρωπαϊκής επιχείρησης «Ασπίδα» στο Ορμούζ. Κατ’ αρχάς, η εν λόγω «Ασπίδα», που αναπτύχθηκε στην Ερυθρά Θάλασσα, με σκοπό την προστασία της ναυσιπλοΐας από τους Χούθι, ήταν της πλάκας. Δεν ήταν η ασπίδα του Αχιλλέα, που λέει και ο Ν. Δένδιας – η ασπίδα με τις περίφημες ανάγλυφες παραστάσεις σε πολύτιμα μέταλλα. Ηταν μια κοινή ασπίδα, της σειράς, από αυτές του κάθε οπλίτη, ξύλινη με επικάλυψη από δέρμα και λίγο μπρούντζο στις άκρες. Η «Ασπίδα» στην Ερυθρά ήταν επιχείρηση καθαρά διακοσμητική, για να μπορεί να την πάρει κάποιος στα σοβαρά και να ζητήσει την επέκτασή της σε εμπόλεμη ζώνη. Είναι τρέλα να το σκέπτεται κάποιος. Να τους πάρουμε τους ανθρώπους από την κρουαζιέρα, για να πάμε να τους ρίξουμε σε αληθινό πόλεμο; Αν δεν μας κοροϊδεύει η κ. Κάλας, τότε μάλλον είναι όσο έξυπνη τη θέλουν οι φήμες των Βρυξελλών…
ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ
Οφείλουμε να το παραδεχθούμε ότι ήταν πολύ έξυπνη η κίνηση του διαγραφέντος Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου να παραδώσει στο κόμμα τη βουλευτική έδρα του. Με τον τρόπο αυτόν, υπέδειξε πόσο άσκοπη και αδιέξοδη ήταν η διαγραφή του, σε σύγκριση με τα πραγματικά προβλήματα που επιχείρησε να σκεπάσει ο θόρυβος της διαγραφής. Παραιτήθηκε, επειδή ήξερε ότι, πίσω του, ο πρώτος επιλαχών ήταν ένας άλλος διαγεγραμμένος από το ΠΑΣΟΚ, ο Βαγγέλης Γιαννακούρας. Δεν έχει σημασία αν έκτοτε ο κ. Γιαννακούρας έγινε ξανά δεκτός στο ΠΑΣΟΚ· σημασία έχει ότι ο πρόεδρος διέγραψε τον έναν αφερέγγυο, για να πάρει τη θέση του ένας άλλος αφερέγγυος. Κοινώς, μια τρύπα στο νερό, με υπογραφή Νίκου Ανδρουλάκη. Αυτό, κατά την εκτίμησή μου, εξηγεί τους υπερβολικούς πανηγυρισμούς του κ. Ανδρουλάκη για τις 175.000 των ψηφισάντων στις εκλογές για τα μέλη του συνεδρίου. Κάποιος άλλος στη θέση του ίσως να ένιωθε το συγκεκριμένο μέγεθος ως πίεση. Οχι όμως ο κ. Ανδρουλάκης. Αυτός το εκλαμβάνει ως επιβεβαίωση. Ετσι η παρεξήγηση συνεχίζεται, μέχρι να έλθει το μοιραίο τέλος…