Προκαταλήψεις

Ο Τζέισον Αρντεϊ βρέθηκε νεκρός εννιά μέρες μετά την παραίτησή του από το Κέιμπριτζ, εν μέσω κατηγοριών για λογοκλοπή στη διδακτορική του διατριβή και σε μεταγενέστερα άρθρα. Για να είμαστε ακριβείς, το Κέιμπριτζ αρχικά είχε απορρίψει τις καταγγελίες ως «ήδη εξετασμένες» και πολύ αργά ανακοίνωσε μια ανεξάρτητη έρευνα που διακόπηκε με τον θάνατό του. Οι καταγγελίες για λάθη και πιθανές λογοκλοπές έχουν σημασία, αλλά αυτά θα μπορούσε κατηγορηματικά να τα απαντήσει μονάχα μια ακαδημαϊκή έρευνα, όχι οι αυτόκλητοι Ιαβέρηδες με τα πληκτρολόγια και τις προκαταλήψεις μας.

Τα ερωτήματα που αξίζει να θέσουμε, λοιπόν, είναι άλλα. Είναι, καταρχάς, γιατί αυτή η υπόθεση σταύρωσε δημόσια έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, όταν δεκάδες παρόμοιες υποθέσεις λογοκλοπής μένουν στα ακαδημαϊκά περιοδικά, ενώ βαρύνουν και τα ίδια τα ακαδημαϊκά ιδρύματα που επέδειξαν τις αρχικές πλημμέλειες. Θυμάστε να συζητάμε στον ελληνικό Τύπο και τα πρωινάδικα για τα σκάνδαλα της Πάμελα Γουίτεν και του Τζον Χάτι;

Μέρος της απάντησης είναι, δυστυχώς, ο Νέιθαν Κόφνας, ο αυτοαποκαλούμενος «φυλετικός πραγματιστής», που υποστηρίζει ότι οι διαφορές IQ ανάμεσα σε φυλές έχουν γενετική βάση. Αυτά που έλεγαν ναζί, ιδιοκτήτες σκλάβων και οπαδοί του Απαρτχάιντ. Η υπόθεση Αρντεϊ εκτοξεύθηκε στη mainstream δημόσια σφαίρα και στα social media όταν ο Κόφνας έγραψε ότι η πρόσληψή του σήμαινε πως το Κέιμπριτζ εγκατέλειψε κάθε πρότυπο για χάρη της φυλετικής πολυμορφίας.

Την υπόθεση επιτάχυνε η ρητορική ενός ανθρώπου με σαφές ιδεολογικό συμφέρον να αποδείξει τον ισχυρισμό του. Αρα εδώ το θέμα είναι ότι δεν έχουμε ένα αντικειμενικό πόρισμα, αλλά το γεγονός χρησιμοποιήθηκε στη mainstream δημόσια σφαίρα ως απόδειξη ή έστω επιχείρημα μιας ιδεολογίας που θεωρεί πως κάθε επιτυχία μαύρου, γκέι, τρανς ή γυναίκας πρέπει να αποδεικνύεται, ενώ η αντίστοιχη επιτυχία των πιο προνομιούχων είναι αυτονόητα προσωπική. Η ιδεολογία αυτή έχει καταφέρει να κυριαρχεί στα social media και η διάδοση της περίπτωσης Αρντεϊ ήταν αλγοριθμική. Κατόπιν ανέλαβε το λαϊκό δικαστήριο, του οποίου οι «ανώτερες» κάστες δίκασαν και οι «κατώτερες» λίντσαραν. Και το μόνο που θα απομείνει από αυτή την ιστορία θα είναι μια μεγαλειώδης επίθεση στα μέτρα συμπερίληψης και ισότητας κι η αναγωγή ενός πολύ πραγματικού (και ευάλωτου) ανθρώπου σε poster boy κάθε λογής επιδιώξεων, ακόμη και μετά τον θάνατό του.