Η Αριστερά στην Αμερική του Τραμπ
Από πού να ξεκινήσω; Από τον Δεκαπενταύγουστο, που τον έχουμε πρόσφατο και για τον οποίο δεν πρόκειται να διαφωνήσουμε, διότι αρέσει σε όλους μας, ανεξαρτήτως θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων. (Μόνος λόγος διαφωνίας ίσως να είναι το γένος του Δεκαπενταύγουστου, που κυμαίνεται μεταξύ αρσενικού και ουδέτερου, αλλά ας το προσπεράσουμε.) Ο Δεκαπενταύγουστος είναι μια γιορτή στην οποία συμμετέχουν όλοι, γιατί είναι γιορτή χαράς. Το νιώθεις αυτό στην ατμόσφαιρα της μέρας, ιδίως αν βρίσκεσαι στην εξοχή, με τα πανηγύρια που ανταγωνίζονται το ένα το άλλο σε διάρκεια, κέφι και θόρυβο.
Ακόμη και οι κωδωνοκρουσίες των καμπαναριών εκείνο το πρωί είναι χαρμόσυνες – ή, τέλος πάντων, έτσι μου ακούγονται. Οχι ότι δεν είναι παράδοξο αυτό το ξέσπασμα χαράς και ευφροσύνης να εκδηλώνεται με αφορμή την ανάμνηση ενός θανάτου (η Κοίμηση της Θεοτόκου), αλλά φαντάζομαι ότι εξηγείται, βάσει εκείνου του στίχου του Εμπειρίκου για τους Ελληνες, «που πρώτοι, θαρρώ, αυτοί, στον κόσμον εδώ κάτω, έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου». Για να καταλήξω, ο Δεκαπενταύγουστος ως πολιτισμικό ορόσημο του καλοκαιριού χαίρει της γενικής αποδοχής. Ακόμη και από τους αναρχικούς! Εξάρχεια και Βόρεια Προάστια αδειάζουν και μεταφέρονται στα πανηγύρια σε Ικαρία, Ιο κ.λπ.
Με αυτό ως δεδομένο, φανταστείτε ότι έχουμε έναν υποψήφιο στις εκλογές, ο οποίος έχει εκφράσει (και μάλιστα γραπτώς) τη θέση ότι η γιορτή του Δεκαπενταύγουστου πρέπει να καταργηθεί. Γιατί; Βασικά, επειδή δεν του αρέσει. Του προξενεί μια ενόχληση, τον εκνευρίζει, τη βρίσκει παρωχημένη και μη συμπεριληπτική κ.ο.κ. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι βρισκόταν κάποιος πολιτευτής τόσο ηλίθιος ή, μάλλον, τόσο ασυνήθιστα ηλίθιος (γιατί από κανονικούς ηλίθιους έλλειψη δεν υπάρχει…), ώστε να ζητάει κατάργηση του Δεκαπενταύγουστου, πιστεύετε ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος θα είχε έστω μία πιθανότητα να εκλεγεί; Αν μάλιστα το κόμμα του ήταν ένα από εκείνα που έχουν ιστορική παράδοση, όλοι θα κατέκριναν την αδιανόητη επιπολαιότητα εκείνων που τον θεώρησαν κατάλληλο για να το εκπροσωπήσει. Γιατί το να ζητάς κατάργηση του Δεκαπενταύγουστου είναι σαν να ζητάς καθολική απαγόρευση του πιτόγυρου ανά την ελληνική επικράτεια. Δεν γίνεται, ούτε καν νοείται.
Αυτό λοιπόν που περιγράφω ως υποθετικό, παραπάνω, κόντεψαν να πάθουν οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ, στις προκριματικές της 11ης Αυγούστου στην Πολιτεία της Μινεσότα, για τη μία από τις δύο έδρες της Πολιτείας στη Γερουσία. Λίγο έλειψε να κερδίσει τις προκριματικές μία υποψήφια, ονόματι Φραντσέσκα Χονγκ, η οποία στο πρόσφατο παρελθόν είχε υποστηρίξει την κατάργηση της γιορτής των Ευχαριστιών, καθώς επίσης την κατάργηση της Αστυνομίας (πλήρη κατάργηση, όχι μόνο στέρηση πόρων), όπως και των φυλακών. Οταν τη ρώτησαν σε μια συνέντευξη πώς θα ήταν μια κοινωνία χωρίς Αστυνομία και φυλακές, η Φ. Χονγκ απάντησε ότι υποθέτει (sic) πως ο καθένας μας μπορεί να αναγνωρίσει στον άλλο έναν ανθρωπισμό ίδιο με τον δικό του. Νομίζω ότι η Φ. Χονγκ δεν έχει παιδιά – αν έχει, τα λυπάμαι.
Θέτω το γεγονός υπ’ όψιν σας, διότι η Φ. Χονγκ, που έχασε την εκλογή για μόλις 4.000 ψήφους, ανήκει στην τάση των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών Αμερικής (DSA), για τους οποίους πολύς λόγος θα γίνει τους επόμενους μήνες, ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, αλλά και των προεδρικών εκλογών του 2028. Παρότι το όνομα και το σήμα της τάσης παραπέμπουν στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ακραίων μαρξιστών, που θυμίζει έντονα, ως προς το μείγμα αφέλειας και βολονταρισμού, τον ΣΥΡΙΖΑ του 2015.
Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας, εφόσον ρίξει μια ματιά στην ιστοσελίδα τους – χθες, λ.χ., η τελευταία ανακοίνωση που είχαν αναρτήσει ήταν ένα δοξαστικό κείμενο για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο. Εντούτοις, αυτή είναι η ανερχόμενη τάση στο κόμμα των Δημοκρατικών. Ο Ζοράν Μαμντάνι, που κέρδισε τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, ανήκει ή πρόσκειται στο DSA, όπως και ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ, που κέρδισε τις προκριματικές για την υποψηφιότητα του γερουσιαστή στο Μίσιγκαν. Αν η περίπτωση της Φ. Χονγκ δεν ήταν εξωφρενικά ακραία, θα είχε κερδίσει και αυτή, δεδομένου ότι από την αρχή ήταν το φαβορί με τουλάχιστον 20 μονάδες να τη χωρίζουν από τους άλλους υποψηφίους.
Στη συγκεκριμένη τάση, ορισμένοι παρατηρητές βλέπουν κάτι αντίστοιχο με την τάση του MAGA και πώς αυτή τελικά κατέλαβε εξ ολοκλήρου το κόμμα των Ρεπουμπλικανών. Είναι νωρίς για κρίσεις, το μόνο βέβαιο μέχρι στιγμής είναι ότι όπου το DSA κατεβάζει μετριοπαθή και σοβαρό υποψήφιο κερδίζει…