«بورکهها» ناجیان خشکسالی/ ضرورت ایجاد الگوهای روزآمد برای احیاء و بهرهبرداری از برکههای تاریخی جنوب ایران
برکههای تاریخی ایران که در گویش محلی «گِلبُه»، «گُنبَد برکه» یا «بورکه» هم خوانده می شوند، نوعی سازه معماری و تاریخی هستند که برای ذخیرهی آب باران و تامین آب آشامیدنی در مناطق خشک و گرم جنوبی ساخته میشدند. این سازههای معماری بهدلیل تغییر شیوههای معیشتی و استفاده از سیستم های لوله کشی آب بهداشتی و آبهای معدنی، کارکرد خود را تاحدودی از دست دادهاند با این وجود، متخصصان و کارشناسان میراثفرهنگی معتقدند، ایجاد الگوهای روزآمد برای احیاء و بهرهبرداری از برکههای تاریخی جنوب ایران نه تنها از این سازههای ارزشمند را از خطر فراموشی نجات میدهد که میتواند به بحران کمآبی در مناطق جنوبی ایران کمک موثری داشته باشد.
بهگ زارش خبرنگار ایلنا، اگر به تاریخ ایران نگاهی بیندازیم، متوجه خواهیم شد که ایران در طول تاریخ همواره با بحران کمآبی و خشکسالی مواجه بوده است. پدران ما در گذشته برای مقابله با دیو خشکسالی چنان از مدیریت و مهندسی آب بهره میجستند که امروزه تمامی الگوها و عناصر معماری مرتبط با مدیریت آب به عنوان الگویی هوشمندانه و کم نظیر در فهرست میراثجهانی به ثبت رسیدهاند.
استفاده از الگوهای مدیریتی آب اما در هر شهر و منطقهای متناسب با نوع اقلیم و معماری، متفاوت بوده است. فرهنگ برکهسازی بهعنوان یکی از مواریث ملموس و ناملموس ایران یکی از مهمترین الگوهای مدیریت آب در مناطق جنوبی ایران بوده که توانسته در حل بحران کم آبی نقش موثری ایفا کند.