نهاد ازدواج در ایران، در تقابل میان ایدهآلهای رمانتیک عشق و واقعیتهای ساختاری و قانونی، از منظر اخلاقی دچار گسست بنیادین است؛ در حالی که ازدواج مدرن بر پایهی یک عاطفهی سیال، پویا و غیرقابل کنترل به نام عشق بنا میشود و هدف اصلی آن ازدواج خوشحال و کسب نفع عاطفی مشترک است، اصرار بر تعهد ابدی و ماندگاری تا زمان مرگ بهعنوان پیششرط اصلی، غیر اخلاقی تلقی میشود زیرا قانون طلاق بر پایهی یک فرض روانشناختی نادرست بنا شده است.
