حاکم شدن ناامیدی جامعه را به «حال گرایی افراطی» می کشاند؛توسعه و امید

توسعه در معنای کلاسیک خود غالباً با شاخص‌های اقتصادی سنجیده می‌شود اما نگاهی جامعه‌شناختی به این پدیده، نشان می‌دهد که پیشرفت مادی بدون یک زیربنای اجتماعی به نام «امید» امکان پذیر نیست.