در مدارس کشورمان اغلب با یک مونولوگ جمعی و فرسایشی مواجه ایم مثلا مدیر یک مدرسه دولتی را تصور کنید در اتاق خودش نشسته است گاهی به خودش افتخار می کند که بدون بودجه آموزش و پرورش و صرفا با کمک خیرین و والدین در این وضعیت اقتصادی و اجتماعی مدرسه را اداره می کند آن وقت هیچ کسی قدر او را نمی داند.
