نگاهی به فیلم کافه سلطان ساخته مصطفی رزاق کریمی/ عشق، جنگ و ایدئولوژی
علی نعیمی منتقد سینما در یادداشتی به نقد و بررسی «کافه سلطان» ساخته جدید مصطفی رزاق کریمی پرداخته که امسال در چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر حضور دارد.
فیلم «کافه سلطان» ساخته مصطفی رزاقکریمی، بیش از هر چیز نمونهای گویا از شکاف میان تواناییهای یک فیلمساز کلاسیکگرا و محدودیتهایی است که از دل مضمونمحوری و نگاه ایدئولوژیک بر اثر تحمیل میشود. این فیلم، که در ظاهر قصد روایت یک ملودرام اجتماعی-خانوادگی را دارد، در عمل به اثری دوپاره بدل میشود؛ فیلمی که نیمه اول آن نوید یک قصهگویی روان، خوشساخت و مخاطبپسند را میدهد، اما در نیمه دوم زیر بار احساساتگرایی افراطی و پیاممحوری گلدرشت، تعادل خود را از دست میدهد.
رزاقکریمی در نیمه ابتدایی «کافه سلطان» نشان میدهد همچنان به اصول کلاسیک روایت وفادار است. معرفی شخصیتها با حوصله انجام میشود، روابط خانوادگی بهتدریج شکل میگیرد و فضای کافه بهعنوان لوکیشن اصلی، بهدرستی کارکردی دراماتیک پیدا میکند. فیلمساز در این بخش، بیش از آنکه به دنبال تأثیرگذاری فوری باشد، بر ایجاد همذاتپنداری مخاطب تمرکز دارد. روایت خطی، میزانسنهای ساده و پرهیز از شلوغکاری فرمی، یادآور سینمای قصهگوی دهههای گذشته است؛ سینمایی که هنوز به قدرت داستان و شخصیت باور دارد.