یک جامعهشناس میگوید: نخستین مسئولیت حاکمیت به رسمیت شناختن رنج روانی مردم است؛ انکار، عادیسازی یا تقلیل اضطراب، خشم و ناامیدی جامعه به جنگ روانی یا تحریک بیرونی، خود عامل تشدید کننده بحران روانی است. حاکمیت موظف به کاهش عوامل تولیدکننده فشار روانی است و باید در نظر داشته باشد که بیثباتی اقتصادی، تصمیمات ناگهانی، ابهام در آینده و ناامنی حقوقی مستقیماً سلامت روان جمعی را تخریب میکنند.
