در سالهای نهچندان دور، منبر مرکز اقناع دینی جامعه بود. صدای گرم خطیب، مثل موجی از یقین، در جان شنوندهها مینشست؛ چشمی اشک میریخت و دلی توبه میکرد. اما امروز، وقتی یک نوجوان پای همان منبر مینشیند، اغلب نه گوش میدهد، نه باور میکند، و نه تأثری نشان میدهد. چرا «ادبیات منبری» دیگر روی تینایجرها جواب نمیدهد؟
