از نظر بصری، «مو به مو» همان امضای آشنای شهبازی را دارد: قابهای حسابشده، ریتمی کند، اما هدفمند و سکوتهایی که بیش از دیالوگ حرف میزنند. این ریتم ممکن است برای بخشی از مخاطبان خستهکننده باشد، اما دقیقاً بخشی از منطق روایت است. شهبازی عجله ندارد؛ او میخواهد مخاطب را وادار کند بایستد، نگاه و فکر کند، البته این سریال خالی از ضعف نیست. برخی قسمتها میتوانستند فشردهتر باشند و بعضی شخصیتهای فرعی عمق بیشتری پیدا کنند
