در شرایط امروز ایران، یک واقعیت تلخ، اما آشکار وجود دارد: بخش قابل توجهی از اپوزیسیون، نه صرفاً در تلاش برای ارائه بدیل سیاسی، بلکه عمدتاً به عنوان ابزار یا مکمل پروژههای فشار خارجی عمل میکند. این وابستگی راهبردی، هم در سطح تفکر سیاسی و هم در میدان عمل، پیامدهای مستقیم و سنگینی برای جامعه به دنبال دارد.
