وقتی گرفتاری راهها را به روی انسان میبندد، دعا به آخرین پناه دل تبدیل میشود؛ آیه ۶۲ سوره نمل، همان آیهای که با «أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ» آغاز میشود، یادآور وعده الهی برای اجابت دعای درماندگان و گشودن گرههای زندگی است. اما «امن یجیب» در نگاه قرآن تنها ذکری برای برآورده شدن حاجت نیست؛ این آیه در اصل با تأکید بر اینکه رفع گرفتاری و اجابت حقیقی در اختیار خداوند است، یکی از استدلالهای قرآن بر توحید به شمار میرود.
