100-ամյակին մոտ տատիկը թղթապանակներում սրբորեն պահում է իր՝ դեռևս չհրապարակված ստեղծագործությունները, խամրած տեսողությամբ պարբերաբար վերընթերցում դրանք, իր «թեկնածուներն» անվանում՝ հույս փայփայելով, որ կենդանության օրոք կհասցնի դրանք էլ գիրք դարձած տեսնել։