Za nieco ponad miesiąc stuknie mi 30 lat. Jestem z pokolenia „ani-ani”

Odnoszę wrażenie, że moje „ani-ani” różni się od tego, które reprezentują dzisiejsi nastolatkowie. Pozwolę sobie na śmiałą tezę i wytknięcie błędu logicznego zawartego w szlagworcie „kiedyś to było, teraz to nie ma”. Serio?