To niemożliwe! Podskakuję i staję na baczność. Czy on się właśnie wzdrygnął? — Bielecki, ogarnij się — zaczynam mówić do siebie na głos. — Mózg płata ci figle, skup się na robocie, trzeba stąd uciekać. Znów pochylam się nad ciałem i zaczynam odkopywać je ze śniegu, warstwa po warstwie. Najpierw klatka piersiowa. Rusza się! — O k***, on żyje! Ściągam mu gogle, rozchylam powieki, świecę czołówką. Źrenice się poruszają.
