Çocuklarımızın ruhuna, dillerindeki türküye, kalplerindeki ilahiye hitap edecek; yarışma formatlarını Batı'dan kopyalamak yerine kendi kültür kodlarımızla yeniden üretecek bir bakış açısına ihtiyacımız var. Okul koridorlarında, müzik derslerinde veya teneffüslerde yankılanan sesin bizim sesimiz olması için Neşet Ertaş'ın tevazusunu, Yunus Emre'nin aşkını, Itri'nin derinliğini merkeze alan kalbi dokunuşlara öncelik vermeliyiz.
