* * * Бобомурод ота-онасининг асрандиси эди. Улар бефарзанд экан. Болалар уйига бориб ўн иккига қадам қўйиш арафасида турган Бобомуродга кўзлари тушди-ю, ёпишди-қолишди. Болакайнинг ҳар лаҳзада ота-онага юраги оқарди. Аҳён-аҳёнда қайсидир тенгдоши ёки ўзидан кичикроқ болаларни кимлардир олиб кетаётганини кўрса, маҳзун тортиб қолар, ҳар кеча шу лаҳзалар унинг ҳам бошига тушишини орзулаб уйқуга кетарди… […]
