شعر زیبای اقبال لاهوری درباره قیام امام حسین(ع)

مرحوم علامه اقبال لاهوری امام حسین(ع) را یک شخص کامل برای برانگیختن و بیدارساختن ملت‌های خوابیده و مسلمانان بی‌تحرک زمان خود می‌داند و چنین می‌سراید:
هرکه پیمان با هوالموجود بست
گردنش از بند هر مقصود رست
مومن از عشق است و عشق از مومن است
عشق را ناممکن ما ممکن است
عقل در پیچاک اسباب و عمل
عشق چوگان باز میدان عمل
عقل چون باد است ارزان در جهان
عشق کمیاب و بهای او گران
عشق را آرام جان حریت است
ناقه‌اش را ساربان حریت است
آن شنیدستی که هنگام نبرد
عشق با عقل هوس پرور چه کرد
آن امام عاشقان پوربتول
سرو آزادی ز بستان رسول
الله‌الله پای بسم‌الله پدر
معنی ذبح عظیم آمد پسر
بهر آن شهزاده خیرالملل
دوش ختم المرسلین نعم العجل
سرخ رو عشق غیور از خون او
شوخی این مصرع از مضمون او
در میان امت آن کیوان جناب
همچو حرف قل هوالله در کتاب
موسی و فرعون و شبیر و یزید
این دو قوت از حیات آید پدید
زنده حق از قوت شبیری است
باطل آخر داغ حسرت میری است
چون خلافت رشته از قرآن گسیخت
حریت را زهر اندر کام ریخت
خاست آن سرجلوه خیرالامم
چون سحاب قبله باران در قدم
بر زمین کربلا بارید و رفت
لاله در ویرانه‌ها کارید و رفت
تا قیامت قطع استبداد کرد
موج خون او چمن ایجاد کرد
بهر حق در خاک و خون غلتیده است
پس بنای لا اله گردیده است
مدعایش سلطنت بودی اگر
خودنکردی با چنین سامان سفر
دشمنان چون ریگ صحرا لاتعد
دوستان او به یزدان هم عدد
سر ابراهیم و اسماعیل بود
یعنی آن اجمال را تفصیل بود
عزم او چون کوهساران استوار
پایدار و تند سیر و کامگار
تیغ بهر عزت دین است و بس
مقصد او حفظ آئین است و بس
ما سوی‌الله را مسلمان بنده نیست
پیش فرعونی سرش افکنده نیست
خون او تفسیر این اسرار کرد
ملت خوابیده را بیدار کرد
تیغ لا چون از میان بیرون کشید
از رگ ارباب باطل خون کشید
نقش الا‌الله بر صحرا نوشت
سطر عنوان نجات ما نوشت
رمز قرآن از حسین آموختیم
ز آتش او شعله‌ها اندوختیم
شوکت شام و فر بغداد رفت
سطوت غرناطه هم از یاد رفت
تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز
تازه از تکبیر او ایمان هنوز
ای صبا‌ای پیک دور افتادگان
اشک ما بر خاک پای او رسان