Малання Феакцістава са свайго паднябесся, балкона кватэры на дзявятым паверсе, любіла глядзець на ваколіцы горада. Пейзаж адкрываўся адсюль – вачэй не адвесці. Уся прырэчная тэрыторыя з яркімі яшчэ фарбамі сыходзячага лета. Жанчына была ў тым узросце, калі многія яе равесніцы гадзінамі бавяць час каля пад’езда. Малання яшчэ ж не страціла імпэт хады, смак жыцця, была вельмі лёгкай на язык і плёткі, таму з’яўлялася ля пад’езда разам з чарговай сенсацыйнай звесткай, накшталт: хто ў танцах у цэнтральным парку пераўзышоў усіх.
