"Өз баламды қалай тәрбиелеу керегін өзім білем" – осы сөзді көбіне балаға жасаған зомбылық әрекетін, шектен шыққан қатыгез қылығын бүркемелеуге тырысатындардан еститініміз жасырын емес. Жуырда Тәжікстанда болған оқиға осы елді ғана емес, күллі өңірді дүр сілкіндірді: әкесі ұлын "ұрлық жасады" деп кінәлап, автокөлікке байлап қойып, сүйреп өлтірді. Орталық Азия елдерінде "Аюға намаз үйреткен– таяқ" деген қағидаға сүйеніп, баланы түрлі сылтаумен – нашар оқығаны я тіл алмағаны үшін ұрып-соғу әлі күнге дейін "тәрбие құралы" саналады. Бұл әдет неліктен тыйылмай келеді және оның салдары қандай?
